De oude man en de boodschappentas

De straat komt 's middags tot rust, wanneer de mensen terugkomen van de markt en hun huizen binnengaan.
De oude man die op de eerste verdieping woont loopt langzaam over de stoep.
In zijn rechterhand heeft hij een stok, en in zijn linker een tas die vol is geraakt met brood, appels en eieren.
De tas is zwaar, en het dunne hengsel laat een rood spoor achter in zijn vingers.
Hij staat om de tien stappen stil, en zet dan zijn weg voort zonder achter zich te kijken.
En achter de deur is een trap van zeven treden die naar de eerste verdieping leidt, en er is geen lift in het flatgebouw.
Vanuit het raam op de tweede verdieping kijkt een jongen die Khālid heet.
Hij weet dat de buurman even bij de eerste trede zal blijven staan voordat hij naar boven gaat.
En hij weet ook dat de tas die hij draagt zwaarder is dan wat één hand aankan.
De straat is rustig op dit moment, en er is niemand anders dan de man en de jongen.
De man nadert de deur, en de jongen staat nog bij het raam.
Dan sluit de jongen zijn boek en gaat naar beneden.

Khālid: Goedemiddag, oom. Wacht even.
De man: Goedemiddag, Khālid. Ik heb je niet gehoord terwijl je naar beneden kwam.
Khālid: Ik zag u vanuit het raam. Zal ik de tas voor u dragen?
De man: Ik wil je niet vermoeien. De trap is kort.
Khālid: De trap is niet kort wanneer de hand vol is.
De man: Zoals je wilt dan. Neem hem, maar pas op voor de eieren.
Khālid: Waar zijn de eieren?
De man: Bovenin de tas, onder het brood.
Khālid: Begrepen. Ik loop vóór u uit en doe de deur open.
De man: De deur boven is zwaar, en de sleutel zit in mijn zak.
Khālid: Geef hem aan mij, want uw hand is bezet met de stok.
De man: Neem maar. En loop rustig aan, want de trap is oud.

Op die dag ging de oude man later dan gewoonlijk de markt uit.
De tas was zwaar, en het hengsel waarmee hij hem droeg was dun.
Hij liep het grootste deel van de weg, en voelde toen dat zijn hand het niet meer aankon.
En voordat hij bij de deur aankwam, brak het hengsel.
De tas viel, de appels kwamen eruit en rolden weg over de stoep, en de eieren bleven in de tas.
De man bleef staan waar hij stond en kon niet gemakkelijk bukken.
Khālid was op dat moment bij het raam, en zag dus wat er gebeurde.
Hij ging haastig de trap af en opende de deur voordat de man het merkte.
Hij raapte de appels één voor één op en veegde elke appel af met zijn mouw.
Daarna haalde hij een andere tas uit zijn huis en legde daarin de eieren en wat hij had opgeraapt.
Hij droeg de tas naar de eerste verdieping en zette hem op de tafel.
De man bedankte hem, waarop Khālid zei dat hij toch al naar beneden ging, de straat op.

Mijn kamer is op de tweede verdieping, en haar raam kijkt uit op de hele straat.
Ik zit er elke dag 's middags, want het licht is daar beter om te lezen.
Vanaf deze plaats zie ik iedereen die het flatgebouw binnengaat en iedereen die eruit komt.
Mijn buurman op de eerste verdieping is een oude man die rond vier uur terugkomt van de markt.
Ik heb al lang geleden opgemerkt dat hij bij de eerste trede blijft staan voordat hij naar boven gaat.
Hij heeft me geen enkele keer iets gevraagd, en ik denk niet dat hij het zal vragen.
Maar ik weet wanneer hij aankomt, dus sluit ik het boek en ga naar beneden.
Ik draag de tas naar zijn deur en zet hem neer waar hij wil.
Het geheel neemt niet meer dan drie minuten in beslag.
Soms geeft hij mij een appel, en soms zegt hij niets dan één woord.
Daarna ga ik naar boven en sla het boek open op dezelfde bladzijde.
En de volgende dag zit ik op dezelfde tijd bij het raam.

De tas lijkt licht aan het begin van de weg, en wordt dan zwaarder naarmate het lopen langer duurt.
De oorzaak ligt niet in de tas zelf, maar in de hand die hem draagt.
Want de spier die in één houding gespannen blijft wordt sneller moe dan de spier die beweegt.
Daarom raden artsen aan om van tijd tot tijd van hand te wisselen.
Papieren tassen dragen minder gewicht dan stoffen tassen, en scheuren het eerst bij de hoeken.
De mensen leggen de eieren en het brood bovenin de tas, en de flessen onderin.
De trap opgaan met een zware tas vraagt om meer inspanning dan lopen op vlakke grond.
Het afdalen is voor de knie moeilijker dan veel mensen denken.
In oude steden staan veel flatgebouwen zonder lift, en hun bewoners zijn van alle leeftijden.
Daarom hebben sommige steden kleine banken in de lange straten gezet.
Daarop rust wie iets zwaars draagt of wie onderweg moe is geworden.
En de afstand ertussen verschilt van stad tot stad.